[et_pb_section bb_built=”1″ admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Text” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]
Херберт Килпин. Во Англија, за него не се знае толку многу, но во историјата на Милан, овој англичанец има посебно место. Во продолжение ќе дискутираме за Херберт Килпин – таткото на Милан.
Херберт Килпин бил роден и израснат во Нотингем и играл фудбал од својата 13-та година за локалните клубови. Во 1880-те години, се запознал со Едоардо Босио, човек кој ќе има огромно влијание врз животот на Килпин. Босио допатувал од Торино, своето родно место, за да работи со Томас Адамс во текстилна компанија во Нотингем. За поминатото време во Нотингем, Босио го засакал фудбалот и за истото тоа време, станал пријател со Херберт Килпин. По враќањето во Италија во 1887 година, Едоардо Босио му понудил работа на Килпин, а англичанецот ја прифатил и со 21 година станал еден од првите англиски фудбалери кој играле надвор од својата земја.
Босио го основал клубот Internazionale Torino, првиот фудбалски клуб во Италија. Килпин, нормално, се нашол во составот на Торино. За жал, во тој период, фудбалот во Италија бил далеку од развиен и популарен спорт, нешто што било потврдено од извештаите на Килпин за натпреварите играни со Торино, во 1891 година, а пренесени од страна на Џон Фут и неговата книга „Calcio: A History of Italian Football”:
Забележав две чудни работи. Прво, немаше судии. Второ, како се одвиваше натпреварот, противничкиот тим беше се поброен и поброен. Од време на време, навивачи од трибините влегуваа на теренот и се приклучуваа на противничката екипа. Па така, по извесно време, на теренот игравме против тим кој броеше најмалку 20 играчи.
Килпин играл заедно со Босио околу 8 години, пред да се пресели во Милано за да работи. Првично, патувал секој викенд назад во Торино за натпревари, но подоцна поради голем умор од патувањата, се решил да стави крај на неговата кариера во Торино и да остане во Милано. А таму, следејќи ги стапките на Босио, решил да основа свој клуб, па го формирал Milan Foot-ball and Cricket Club во декември 1899 година.
Килпин бил решен да го модернизира италијанскиот фудбал. Тој ги учел Италијаните да играат фудбал каков што се игра во Англија. Пред неговото доаѓање, во Италија се играл примитивен аматерски фудбал. Но, со помош на Килпин и неговата решителност, кој ги учел играчите за формации и тактики, диета и фитнес тренинзи, иако бил страствен пушач и уживател на Black&White виски, се поставиле темелите за почеток на професионалната ера во италијанскиот фудбал.
Заедно со Килпин, покрај англискиот начин на играње фудбал, дошле и неколку негови сонародници, како што се Самуел Ричард Дејвис со кој играл заедно во Торино и во фудбалскиот клуб Милан. Килпин, покрај тоа што бил главниот виновник за формирање на фудбалскиот клуб Milan Foot-ball and Cricket Club, тој бил и главен тренер и клучен играч во тимот. Како играч, бил разновиден играч кој се прилагодувал на повеќе позиции на теренот. Започнал во средниот ред, па како го стигале годините, се префрлил во одбраната, за на крај на својата кариреа да се префрли во нападот, за да ги искористи својата фудбалска интелегенција и поставување на теренот. Како рекапитулација, Килпин поминал 9 години во Милан, постигнувајќи 7 гола во 23 настапи, помагајќи му на клубот да се етаблира во еден од најдобрите клубови во Италија, освојувајќи 3 титули во националното првенство.
Покрај ова, Килпин успеал да остави голем печат во клубот, бидејќи да не бил тој, најдобриот италијански клуб во светот немал да биде црвено-црн!
[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row admin_label=”Row” allow_player_pause=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” parallax_1=”off” parallax_method_1=”off” parallax_2=”off” parallax_method_2=”off” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”on” use_custom_gutter=”off” make_equal=”off” custom_margin=”-100px|||”][et_pb_column type=”1_2″][et_pb_text admin_label=”Text” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]
“Saremo una squadra di Diavoli. I nostri colori saranno il rosso come il fuoco e il nero come la paura che incuteremo agli avversari.”
[/et_pb_text][/et_pb_column][et_pb_column type=”1_2″][et_pb_text admin_label=”Text” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]
„Ние сме тим на Ѓаволи. Нашите бои се црвената како оганот и црната за да предизвикаме страв кај нашите противници.“
[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row admin_label=”Row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Text” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]
За да се долови добро посветеноста и начинот на живот на Килпин, доволно е да се прочита една анегдота, потврдена од самиот Килпин за италијански весник, една година пред неговата смрт. Роберт Ниери, авторот на книгата The Lord of Milan, книга инспирирана од животот на Килпин, напишал:
На денот на својата венчавка, Килпин добил телеграма од дома, во која го покануваат да игра против Грасхоперс од Цирих, наредниот ден. И покрај негодувањата од страна на неговата жена, тој се качил во првиот воз од Милано за Џенова, каде го одиграл натпреварот, заработил скршеница на носот и се вратил назад кај својата жена, со непрепознатливо лице. Тој ја потсетил својата жена дека се согласил за бракот под еден услов – да му биде дозволено да продолжи да игра фудбал.
Скромниот Англичанец, кој живеел за фудбалот, можеби за многумина Англичани е непознат лик, но за секој Росонер тој е причината за безусловната љубов кон својот омилен клуб, причина за многу непреспиени ноќи, причина за неизмерна радост и солзи радосници. Херберт Килпин, ти благодарам!
[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]
